نمیدونم هنوز معیار محک زدن اصالت آدما٬ داشتن یه خونه با قدمت بیش از صد سال توی نیاوران و ... است یا یه کلمه که مشخص کنه تو کجا به دنیا اومدی یا پدر و مادرت اهل کجا هستند؟ ... یا خونه ای که بالای شهره یا پایین شهر؟ ماشینی که این شکلیه یا اون شکلی؟
آیا هنوز معیار اصالت آدما همون مهمونی های آنچنانیه یا تجملات اینچنینی ؟ سفرهای خارجی و به اصطلاح به روز بودن؟ ...
آیا معیار ارزش و اصالت این نیست که هستیم٬ فکر می کنیم و تلاش میکنیم توی این بلبشوی فکر و ایده راه خودمون رو پیدا کنیم ؟
بهرحال من هنوز شازده کوچولو بودن رو ترجیح میدم ... حتی اگه به قول میلاد محرمی سخت باشه٬ حتی اگه منم نقابی از جنس بازیگرهای امروزی روی صورتم بزنم توی این شتاب بی معنی برای چیزی که هنوز نمیفهممش ...
********
خواندن برای به سادگی رسیدن نه پیچیده تر کردن مفاهیم ذهنی : آره همینه سپهر ... شاید مشکل قصه همینجا بوده ... دمت گرم!
********
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم ....
عکس3
عکس2
عکس1
فارغ التحصیلان ucna
داستانهای کوتاه من
سکوت زمستان
سارا
آخرین اخبار ماهواره
آرشیو پیوندهای روزانه
گنجشکک اشی مشی
تکتم
یاسی
عموجواد
عباس معروفی
میرزاپیکوفسکی
فارنهایت1979
تلخ مثل عسل
خودخویش نامه
زمزمه دل
پویا
چای تلخ
یادداشت های یک دختر ترشیده
نوشته های نانوشته
شاعرانه
یادم تو را فراموش
الهام
فرقی ندارد
سپهر
آریوبرزن
دل نوشته های من
b. electronic
وقتی 23 ساله بودم
اسب نت
انسانکده
زینب
احسان پریم
بالهای کاغذی
پیچ تند
میم
وبلاگ علیرضا شیرازی
سخنان نگفته
فیزیک و الکترونیک
سید ابراهیم نبوی
تخصصی
دانش ما
من و ام اس
جیغ بنفش
نیما نامداری
تاسیسات حرارتی و برودتی و تهویه مطبوع
گیلاس خانوم
nei C
علی سعادت
یادداشتهای یک تارای بی پروا
اسپایدر مرد
راه میانبر
4 سال خاطرات قشنگ از دانشگاه بیرجند
جوجو آبی
